मनगर्भीचे

ओशन ब्ल्यू रंगाची झिरझिरीत साडी, त्यावर गडद रंगाचे बारीक ठिपके आणि नाजूक चंदेरी काठ. त्यावर त्याच रंगाचा स्लीव्हलेस ब्लाऊज. डस्की रंगाची ती, हलका मेक-अप, चंदेरी मोठ्या पण नाजूक रिंगा आणि मोकळे सोडलेले केस... या पेहरावात तिचं मादक रूप अधिकच खुलून दिसत होतं. मैत्रिणींबरोबर ती एका गाण्याच्या कार्यक्रमाला निघाली होती. वाटेत एक मैत्रिण चिडवते, "हिला उगीच बोलावलं, सगळा भाव हीच खाऊन जाणार!" दुसरी म्हणते, "आज किती जण पाडणार गं?" पण या सगळ्या चिडवण्याला तिची प्रतिक्रिया फक्त एक गोड स्मित हास्य... पण डोक्यात मात्र फक्त त्याचाच विचार... 'इथे भेटेल का?... किती दिवस उलटून गेलेत... शेवटच्या भेटीच्या आठवणी देखील पुसट होत चालल्यात...' तो असा अचानक नाहीसा झाला होता, कशाच्यातरी शोधात, आपल्याच नादात, 'वाट नको बघूस' असं सांगून. तिला वाटायचं, 'आपलं थोडंच असं होतं...' मनात येतं, 'आपलंच काही चुकलं का, त्याशिवाय पत्ता न सांगता निघून जाईल? आठवणी पुसट होतायत की एक-एक क्षण डोळ्यांसमोर जसाच्या तसा तरळत राहतोय?' मग ती स्वतःला जपते, छान दिसते, विचार करते, 'अचा...