मनगर्भीचे

​स्त्रीचं शरीर हे जणू एक जिवंत काव्य आहे, जे न बोलताही बरंच काही सांगून जातं. तिचं ते अल्लड शरीर पाहिलं की जाणवतं, ती अजून कुमारी आहे. पुरुषाच्या स्पर्शाने कधीही न स्पर्शलेलं तिचं ते अंग, एखाद्या कोऱ्या पानासारखं भासतं. पण त्याच शरीरात जेव्हा ओढ निर्माण होते, तेव्हा ती 'असुसलेली' आहे हेही तिचं शरीरच सांगतं. ​जेव्हा तिला पहिल्यांदा सुखाची अनुभूती मिळते, तेव्हा ते सुखवलेले शरीर वेगळंच तेज घेऊन येतं. तिच्या शरीराची प्रत्येक हालचाल सांगते की तिला आता सातत्याने ते सुख मिळतंय. गर्भधारणा झाल्यावर तर तिचं शरीर क्षणोक्षणी बोलू लागतं. नऊ महिन्यांपर्यंत तिची ती बहरणारी रूपं सृष्टीचं नवल वाटायला लावतात. जेव्हा ती बाळाला जन्म देते, तेव्हा तिचं शरीर जणू ओरडून सांगतं— "माझा पुनर्जन्म झाला आहे." प्रसूतीच्या सर्व कळा सोसल्यानंतर, आता ती फक्त एक स्त्री उरत नाही, तर ती एक 'माता' होते. ​तिचे स्तन जेव्हा बाळाचं उदरभरण करतात, तेव्हा त्यात वात्सल्य ओसंडून वाहतं. एका मुलीचं शरीर अचानक एका पूर्ण स्त्रीमध्ये रूपांतरित होतं. तिला एक वेगळाच आकार प्राप्त होतो, ती अधिक भरलेली, आखिव-रेखीव आ...