आई, पसारा आणि एक निरागस मिठी

जेव्हा आजी-आजोबा चार वर्षं सोबत राहून कायमचे गावी परत गेलेले असतात,
तेव्हा घरातली सपोर्ट सिस्टीम अचानक गायब झाल्यासारखी वाटते.
नवीन आधार अजून अस्तित्वात आलेला नसतो.
आई ऑफिसमध्ये ९ तास काम करून घरी येते, किंवा घरकामातून थकून उठते...
आणि हॉलमध्ये नजर फिरवते — पसारा पाहून थकवा दुप्पट होतो.

पूर्ण हॉल भर खेळण्यांचा सडा पसरलेला असतो.
कॉटवर पुस्तकं, वह्या, पेन्सिल, पेन — सगळं काठोकाठ भरलेलं.
आदल्या दिवशीच मेरी कोंडो स्टाईलने घडवलेले कपडे, ऑर्गनायझर्ससकट फरशीवर विस्कटलेले.
किचन कट्ट्यावर दूध, चहा, भाजी, भात — सगळं अर्धवट.
पाण्याचे तांबे, प्यायलेली-न प्यायलेली भांडी, रिकामे कप — एकत्र गूण्यागोविंदाने नांदत असतात.
देवही रांगोळीत, हळदी-कुंकवात, शांतपणे विश्रांती घेत असतो.

आईच्या डोक्यात कामांची यादी ठरलेली असते —
कपड्यांचं मशीन लावायचं, भांडी जागेवर ठेवायची, कुकर लावायचा, भाजी करायची,
वाळलेल्या कपड्यांच्या घड्या घालायच्या, आणि धुतलेले कपडे वाळत घालायचे...

कामं आवरता आवरता मुलांना दिवसभराची ख्यालीखुशाली विचारायची —
हे सगळं मनात चालू असतानाच, पसारा पाहून तळपायाची आग मस्तकापर्यंत पोहोचते.

तरीही आई दीर्घ श्वास घेते...
शांत स्वरात लेकाला विचारते —
"अरेच्चा, आई-बाबांचं कपाट सगळं तसंच राहिलंय की! चला, सगळं खाली काढू — काहीच रहायला नको जागेवर..."

तीन वर्षांचा लेक निरागसपणे विचारतो —
"आई, दोघं मिळून काढूया का सगळं?"

त्या क्षणी खरंच कळत नाही — हसावं की रडावं. 😇

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

मी फक्त आणि फक्त माझी असताना

इमेज
  सगळं घर शांत निजलं आहे, अजूबाजूच्या घरातले दिवे मालवलेत. हाच तो माझा आवडता क्षण...   आकाशात चांदण्या मंद मंद लुकलुकताहेत आणि गच्चीतल्या झुल्यावर मी हलके हलके झोके घेत सैलावत आहे... दुखरे पाय दाबत दाबत, प्रत्येक झोक्यासरशी दिवसभरातल्या विचारांचा गुंता सोडवतेय..  गार गार वाऱ्याच्या झुळूकेनी गच्चीतला सोनचाफा घमघमतोय, अंगभर काटा फुलतोय,  मी आता शाल लपेटून घेतेय..   शरीरासोबत मन देखील सैलावतय... दूरवरून ऐकू येतयं प्रभा अत्रेचं मारु बिहाग रागातलं, " जागू मै सारी रैना बलमा"...   पण मी मात्र हलके हलके निद्रादेवीच्या कवेत आधीन होतेय... मी फक्त आणि फक्त माझी असताना 
अधिक वाचा

माझे पावसाळे

इमेज
"हिरवे हिरवे गार गालिचे हरित तृणांच्या मखमालीचे", किंवा "धरित्रीने जणू हिरवा शालू दिमाखात मिरवावा", नाहीतर "दगडासारखा दगड पण त्यालाही नाजूक नाजूक हिरवळ चढते", अशी काहीतरी वाक्यरचना करत दरवर्षी पावसाळ्याच्या सुरवातीला आणि शाळेच्या पहिल्या मराठीच्या तासाला निबंध खरडल्याच्या बहुतेक सगळ्यांच्याच आठवणी असतील … निबंधाचा विषय तोच,"शाळेचा पहिला दिवस" किंवा "माझा आवडता ऋतू - पावसाळा", पण दरवर्षी निबंध लिहिताना प्रत्येकांनी एक जास्तीचा पावसाळा बघितलेला असतो, प्रत्येक वाक्यांमध्ये दरवर्षी थोडी प्रगल्भता येते. त्यात काही माझ्यासारखेपण नमुने जे आदल्या वर्षाची वही जपून ठेवणारे, म्हणजे काही नवीन लिहायला नको… पण नेमकं दुसरीने लिहिलेला निबंध ऐकताना आपल्याला असंच लिहायचं होतं अगदी, पण सुचलंच नाही असं दुःख. पावसाळा आणि शाळा साधारण पाठोपाठच सुरु होतात, त्यामुळे दर पावसाळ्यात शाळेची आठवण होणारच, अगदी सत्तरी ओलांडलेल्या आजीआजोबांनाही येत असेल, यंदा लेक नर्सरीत गेली, आयुष्यातलं सगळ्यात महत्वाचं वळण, पुढे १३ वर्ष शाळा, त्यामुळे पुढची तेरा वर्ष लेकीसोबत माझ्या...
अधिक वाचा

फिनलंड ट्रीप डायरी १६ नोव्हेंबर २०१४

इमेज
  आज सुट्टी त्यामुळे आरामाचा दिवस होता, खरंच मस्त आराम केला आज. सकाळ संध्याकाळ एक एक मुव्ही बघितला. आज पहिल्यांदाच उजेड असताना घरात होते म्हणजे माझ्या अपार्टमेंटमध्ये. मागच्या बाजूच्या खिडक्या उघडून बघितल्या तर बाहेर छोटासा पोर्च आहे, दोन खुर्च्या टेबल ठेवलंय आणि मागच्या बाजूला एक तलाव आहे. जरा आवरून साधारण दोन च्यासुमारास बाहेर पडले चालायला, बाहेर स्नो फॉल होत होता, तो हलके हलके तरंगत माझ्या काळ्या ओव्हरकोट आणि हॅन्डग्लोव्जवर येवून पडत होता, ते फिलिंग इतकं सही होत नं, मग मी थोडे फोटो काढले आणि सुसाट धावत त्या तलावाकडे गेले, आता कडेकडेच पाणी हळूहळू गोठायला लागलाय, त्याचा एकसमान बर्फ तयार झाला होता, साधारण पाच मिलीमीटरचा, जशी थंडी वाढते तसा हा बर्फ एक दोन फूट भर तयार होतो म्हणजे त्यावर अगदी सहज चालता येतं, इथे लोकं बाइकिंग करतात, आणि हो इथले खेळ पण बर्फातले, जसं कि आईस हॉकी, आईस फ़ुटबाँल असे. अर्धातास मस्त दमून आणि गारठून घरी आले, ठरवलेलं कि आज सौना घ्यायचा, खरं म्हणजे भीती वाटत होती कि कसं होईल हे काही वेगळंच तर नाही होणार, म्हणून आज एक तासासाठीच सेटिंग केलं, पण आई शप्पत...
अधिक वाचा