वादळासारखा येतोस



वादळासारखा येतोस तू नेहमी...
मी निघते घुसळून नखशिकांत ... 
मोहरते आणि निवतेही तुझ्या सहवासात आणि निघून जातोस अनंत काळासाठी... 
नाहीसा होतोस सगळी बंधन झुगारून... 
मग मी, माझी मी असते, तुझ्यापासून पूर्ण वेगळी, तरी तुझ्यातच गुंतलेली...
तुला जाणीवही नसते माझ्या अस्तित्वाची...
आणि मी मात्र, वाहणारा वारा, गात्रगात्र नाहू घालणारा पाऊस, उन्हाची तिरीप, उमलणारी फुलं, तेवणारा दिवा, कशाकशात तुझं अस्तित्व शोधात राहते...
वादळाला थांबवू पाहणं मला नाही जमणार, माहित असलं, तरी वादळ परत येणार अशी आशा असते, बरेचदा खात्रीच असते...
वाट पाहत राहते, कधी होते सैरभैर...
वाट पाहणं अशक्य होऊन जातं, मग समजावते काळजाला ... 
रमते आठवणींमध्ये, तूच मागे ओंजळीत टाकलेल्या...
कधी वाटेवर डोळे लावून बसते...
तिन्हीसांजेला मात्र जीव घाबरा होतो कधी... 
त्या अज्ञात शक्तीला मागते, तुला सुखी ठेव... 
तूपण असा कि जाणून आहेस चांगलाच मला...
कधीही उगवलास तरी मी तुझीच, साताजन्माच्या गाठी बांधल्यागत... 
तुझ्यात विरघळून जायला आणि परत परत एकमेकांवर सुख बरसायला...
अनासक्त...

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

मी फक्त आणि फक्त माझी असताना

इमेज
  सगळं घर शांत निजलं आहे, अजूबाजूच्या घरातले दिवे मालवलेत. हाच तो माझा आवडता क्षण...   आकाशात चांदण्या मंद मंद लुकलुकताहेत आणि गच्चीतल्या झुल्यावर मी हलके हलके झोके घेत सैलावत आहे... दुखरे पाय दाबत दाबत, प्रत्येक झोक्यासरशी दिवसभरातल्या विचारांचा गुंता सोडवतेय..  गार गार वाऱ्याच्या झुळूकेनी गच्चीतला सोनचाफा घमघमतोय, अंगभर काटा फुलतोय,  मी आता शाल लपेटून घेतेय..   शरीरासोबत मन देखील सैलावतय... दूरवरून ऐकू येतयं प्रभा अत्रेचं मारु बिहाग रागातलं, " जागू मै सारी रैना बलमा"...   पण मी मात्र हलके हलके निद्रादेवीच्या कवेत आधीन होतेय... मी फक्त आणि फक्त माझी असताना 
अधिक वाचा

माझे पावसाळे

इमेज
"हिरवे हिरवे गार गालिचे हरित तृणांच्या मखमालीचे", किंवा "धरित्रीने जणू हिरवा शालू दिमाखात मिरवावा", नाहीतर "दगडासारखा दगड पण त्यालाही नाजूक नाजूक हिरवळ चढते", अशी काहीतरी वाक्यरचना करत दरवर्षी पावसाळ्याच्या सुरवातीला आणि शाळेच्या पहिल्या मराठीच्या तासाला निबंध खरडल्याच्या बहुतेक सगळ्यांच्याच आठवणी असतील … निबंधाचा विषय तोच,"शाळेचा पहिला दिवस" किंवा "माझा आवडता ऋतू - पावसाळा", पण दरवर्षी निबंध लिहिताना प्रत्येकांनी एक जास्तीचा पावसाळा बघितलेला असतो, प्रत्येक वाक्यांमध्ये दरवर्षी थोडी प्रगल्भता येते. त्यात काही माझ्यासारखेपण नमुने जे आदल्या वर्षाची वही जपून ठेवणारे, म्हणजे काही नवीन लिहायला नको… पण नेमकं दुसरीने लिहिलेला निबंध ऐकताना आपल्याला असंच लिहायचं होतं अगदी, पण सुचलंच नाही असं दुःख. पावसाळा आणि शाळा साधारण पाठोपाठच सुरु होतात, त्यामुळे दर पावसाळ्यात शाळेची आठवण होणारच, अगदी सत्तरी ओलांडलेल्या आजीआजोबांनाही येत असेल, यंदा लेक नर्सरीत गेली, आयुष्यातलं सगळ्यात महत्वाचं वळण, पुढे १३ वर्ष शाळा, त्यामुळे पुढची तेरा वर्ष लेकीसोबत माझ्या...
अधिक वाचा

फिनलंड ट्रीप डायरी १६ नोव्हेंबर २०१४

इमेज
  आज सुट्टी त्यामुळे आरामाचा दिवस होता, खरंच मस्त आराम केला आज. सकाळ संध्याकाळ एक एक मुव्ही बघितला. आज पहिल्यांदाच उजेड असताना घरात होते म्हणजे माझ्या अपार्टमेंटमध्ये. मागच्या बाजूच्या खिडक्या उघडून बघितल्या तर बाहेर छोटासा पोर्च आहे, दोन खुर्च्या टेबल ठेवलंय आणि मागच्या बाजूला एक तलाव आहे. जरा आवरून साधारण दोन च्यासुमारास बाहेर पडले चालायला, बाहेर स्नो फॉल होत होता, तो हलके हलके तरंगत माझ्या काळ्या ओव्हरकोट आणि हॅन्डग्लोव्जवर येवून पडत होता, ते फिलिंग इतकं सही होत नं, मग मी थोडे फोटो काढले आणि सुसाट धावत त्या तलावाकडे गेले, आता कडेकडेच पाणी हळूहळू गोठायला लागलाय, त्याचा एकसमान बर्फ तयार झाला होता, साधारण पाच मिलीमीटरचा, जशी थंडी वाढते तसा हा बर्फ एक दोन फूट भर तयार होतो म्हणजे त्यावर अगदी सहज चालता येतं, इथे लोकं बाइकिंग करतात, आणि हो इथले खेळ पण बर्फातले, जसं कि आईस हॉकी, आईस फ़ुटबाँल असे. अर्धातास मस्त दमून आणि गारठून घरी आले, ठरवलेलं कि आज सौना घ्यायचा, खरं म्हणजे भीती वाटत होती कि कसं होईल हे काही वेगळंच तर नाही होणार, म्हणून आज एक तासासाठीच सेटिंग केलं, पण आई शप्पत...
अधिक वाचा